கிருமி

23/09/2012

முஸ்லீம்களுக்கு இந்துக்கள் போட்ட பிச்சை

இன்று 23-09-2012, எழும்பூர் காசா மேஜர் சாலை வழியாகச் செல்லும் போது ஒரு காட்சி. ISAK நாசர் என்பவருக்கு கல்யாணமாம். அதற்காக பல அரசியல்வாதிகள் வர இருப்பதால் அவர்களையெல்லாம் வரவேற்று காசா மேஜர் சாலையின் இருமருங்கிலும் வரவேற்பு தட்டிகள் (டிஜிட்டல் பேனர்) வைத்திருந்தனர்.

அதில் இந்த முஸ்லீம் கும்பல் ஒரு மதவெறித்தனத்தைக் காட்டியிருக்கிறது. காசா மேஜர் சாலை பாந்தியன் சாலையில் இணையும் இடத்தில், பெட்ரோல் பங்கின் எதிர்புறம் ஒரு தட்டி. அது காங்கிரஸ் எம்.பி.ஞானதேசிகனை வரவேற்று வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் விசேடம் என்னவென்றால் உண்மையில் அந்த தட்டியில் இருக்கும் ஞானதேசிகன் படத்தில் அவர் விபூதியோ குங்குமமோ வைத்திருப்பார். ஆனால் இவர்கள் பேனருக்காக அந்த விபூதியை கணினியில் அழித்திருக்கிறார்கள். முந்தைய நாள் அதே முகத்தை பூந்தமல்லி நெடுஞ்சாலையில் ஒரு சுவரொட்டியில் பார்த்தபோது விபூதியோ குங்குமமோ இருந்தது, பளிச்சென ஞாபகம் வந்தது.

சற்று தள்ளி டான்பாஸ்கோ பள்ளியின் எதிரில் ஒரு தட்டி, அதில் குமரி அனந்தனுக்கு குல்லா போட்டு விட்டிருந்தார்கள்.

நல்லகண்ணுவுக்கு வைக்கப்பட்ட வரவேற்பு தட்டியில் அவருக்கு சிவப்புத் துண்டுக்கு பதில் பச்சைத் துண்டைப் போடாமல் விட்டு விட்டார்கள், மறந்து விட்டார்கள் போலும்.

சில மாதம் முன்பு பேனர் போட்டோஷாப் டிசைனராக வேலை செய்த உறவினர் ஒருவரைப் பார்க்கச் செல்லும் போதுதான் அந்த வழியாகச் செல்ல நேரிட்டது. இதைச் சொல்லியதும், மெனக்கெட்டு வந்து வரவேற்புத் தட்டிகளைப் பார்த்து விட்டு, அவை இரண்டுமே தில்லுமுல்லு செய்யப்பட்ட படங்கள் என்று சொன்னார்.

இம்மாதிரி மட்டப் பிழைப்பு செய்யும் ஈன முசுலீம்கள் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அவர்கள் பிழைத்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதே பெரும்பான்மை இந்துக்கள் போடும் பிச்சை வாழ்வு தான். எச்சிலைத் தின்று கொழுத்து விட்டு வாலை மட்டும் மதத்துக்கு ஆட்டுகிறார்கள், வெறியர்கள்.

Advertisements

28/08/2012

மதச்சார்பின்மை என்பது இந்துமத எதிர்ப்பு மட்டுமே!

Filed under: பொது,மதம் — கிருமி @ 11:08 பிப
Tags: , , ,

புது தில்லி, ஆக. 25: அசாம் மாநிலத்தில் சனிக்கிழமை மீண்டும் நடைபெற்ற வன்முறையில் ஐந்து பேர் உயிரிழந்துள்ளனர்.

கடந்த ஜூலை மாதம் உ.பி., மாநிலத்தில் உள்ள பக்பத் மாவட்டத்தில் உள்ள ஆஸாரா கிராமத்தில் பெண்கள் ‌மொபைல் போன் பயன்படுத்தவும், ஆண் துணை இல்லாமல் வீட்டை விட்டு வெளியேறவும் த‌டை விதித்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

மக்கள் தொகையில் பதினைந்து விழுக்காடு இருக்கும் சிறுபான்மையினர் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் முஸ்லீம்களின் செயல்கள் வருங்கால பிரச்சினைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன.

அஸ்ஸாம் கலவரம், அதைத்தொடர்ந்து நடந்த மும்பை கலவரம், உத்திரப்பிரதேசத்தில் சில கிராமங்களில் விதிக்கப்பட்ட தடைகள், மொபைல் போன்றவற்றுக்கான தடைகள் ஆகியவை இவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் போது வரும் பிரச்சினைகளுக்கான கட்டியங்கள் ஆகும். இவை ஒரு சிறு பகுதியிலிருந்து பிற பகுதிகளுக்கு பரவ சில நாட்களே போதும்.

இவர்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு, உள் ஒதுக்கீடு, மதரீதியில் சலுகைகள், உதவித்தொகைகள், கல்வி உதவித் தொகை ஆகியவற்றை மதரீதியில் அளிப்பது பெரும் பிரிவினைக்கும், கலவரங்களுக்கும் வழி வகுக்கும். முஸ்லீம்களும் கிறித்துவர்களும் பொருளாதார ரீதியில் வணிக உலகின் பெரும் சக்தியாக உருவெடுத்து வருகின்றனர். சென்னையின் முக்கிய வணிகப்பகுதிகளான பாரிமுனை, தி.நகர், புரசைவாக்கம் போன்ற இடங்களில் இவர்கள் கோலோச்ச ஆரம்பித்துள்ளனர். இவர்களின் கையில் மொத்த சந்தை (ஹோல்சேல் மார்க்கெட்) வந்து கொண்டுள்ளது. விலையையும் இவர்கள் நிர்ணயிக்கும் நாள் வந்து விட்டால், பகுதி பகுதியாக அனைத்தும் முஸ்லீம் மதமயமாகி விடும். வெகு ஆபத்தான நிலைமை இது, ஆனால் இதை நோக்கி சமுதாயம் வெகு வேகமாகச் சென்று கொண்டுள்ளது.

சற்று கவனித்துப் பார்த்தால் தெரியும். ஒரு துலுக்கன் வைத்திருக்கும் பெட்டிக் கடைக்குச் சென்று கற்பூரம், ஊதுபத்தி பாக்கெட், கம்பியூட்டர் சாம்பிராணி என இந்து சம்பிரதாயப் பொருள் போன்றவற்றை வாங்கும் போது இவர்கள் முகம் சுளிப்பதையும் வேண்டாவெறுப்பாக எடுத்துத் தருவதையும் காணலாம். இன்னும் சிலர் இவற்றை எடுத்துத் தரும்போது மட்டும் இடது கையால் தருவார்கள். என்ன அயோக்கியத்தனம் பாருங்கள்.

இவர்களைக் கட்டுப்படுத்த ஒரே வழி, இவர்களை புறக்கணிப்பது மட்டுமே. இந்துக்கள் இந்துக்களின் கடைகளில் மட்டுமே பொருட்களை வாங்குங்கள். இந்துக்களுடன் மட்டுமே உங்கள் அனைத்து பரிவர்த்தனைகளையும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் கட்டடங்களை, வீடுகளை வேறு மதத்தினருக்கு எக்காரணம் கொண்டும் வாடகைக்கு விடாதீர்கள். இந்துத்துவம் ஒன்றே நாம் நிம்மதியாக வாழ வழி வகுக்கும்.

மதச்சார்பின்மை என்று உண்மையில் எதுவுமே கிடையாது. அரசியல்வியாதிகள் குறிப்பிடும் மதச்சார்பின்மை என்பது நாட்டை அடிமைப்படுத்தி கிறித்துவ அல்லது முஸ்லிம் மதமாக மாற்ற எண்ணும் அன்னிய மதசக்திகளின் போலிக்கொள்கை என்பதை உணருங்கள். இவர்கள் குறிப்பிடும் மதச்சார்பின்மையின் உண்மையான நோக்கம் இந்து மத எதிர்ப்பு என்பதாகும். விழிமின்! எழுமின்!

20/08/2012

வாழும் கலை

Filed under: பொது — கிருமி @ 3:00 பிப

அண்மையில் மறைந்த எழுத்தாளர் ரா.கி.ரங்கராஜனின் மொழிபெயர்ப்பு சுயசரிதைகளான பட்டாம்பூச்சி மற்றும் இன்னொரு பட்டாம்பூச்சி ஆகிய இரு நூல்களையும் சென்ற வாரம் வாசித்து முடித்தேன். அதில் ஹென்றி ஷாரியரின் சாகசங்கள் வேறெந்த கதைகளிலும் சுயசரிதைகளிலும் இல்லாத அளவு அமர்க்களமாக இருக்கும். கடலில் ஓட்டை உடைசல்களை வைத்துச் செய்த இற்றுப்போன படகுகள் மூலம் ஆயிரத்து ஐநூறு கல் தூரம் பெரும் கொந்தளிப்பான கடலில் பயணித்து நாடு நாடாக பெரும் ஆபத்துகளின் ஊடே அலையும் சாகசங்கள் நம்ப முடியாத அளவில் இருக்கும்.

இந்த நூல் நான் முதலில் வாசித்த போது சுமார் தொள்ளாயிரத்து ஐம்பது பக்கங்களுக்கு மேல் இருந்தது. தற்போதைய பதிப்பில், சுமார் எண்ணூற்று எழுபது அல்லது எண்பது பக்கங்களுக்குள் தான் இருந்தது. பக்க அளவு, எழுத்துரு அளவு எல்லாம் வித்தியாசப்பட்டதால் இந்த வேறுபாடு போலும்.

பிரெஞ்சு கயானாவின் தீவாந்திர சிறையில் அடைக்கப்பட்ட ஒரு கைதி சிலரைக் கூட்டுச் சேர்ந்து கொண்டு பலமுறை தப்ப முயன்று பிடிபட்டு பல ஆபத்துகளுக்கிடையில் தப்ப முயன்று இறுதியில் வெனிசுலாவில் அடைக்கலம் புகுந்து தப்புவதே இந்த நூலின் சாரமாகும்.

நாயகன் ஹென்றி ஷாரியர் விவரிக்கும் சம்பவங்களின் நம்பகத்தன்மை குறித்து பல விவாதங்கள் நடந்துள்ளன. பெருவாரியான நிகழ்வுகள் பிற கைதிகளின் அனுவங்கள் என்றும் பத்து விழுக்காடு மட்டுமே ஷாரியரின் சொந்த அனுபவங்கள் என்றும் விமர்சனங்கள் உண்டு.

இதைப்படிக்கும் போது ஒன்றை சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஹென்றி ஷாரியரின் இடத்தில் நம்மைப் பொருத்திப் பார்த்தால்? அப்படி நினைக்கக் கூட இயலாது நம் போன்றவர்களால். இன்றைய நமது பாரதச் சூழலில் வாழும் நம்மால் அப்படி நினைப்பதே கூட மாபெரும் பாதகமாக மனதிற்குப் படும். நாம் தவறுக்காக தண்டிக்கப்பட்டாலும் கூட விதியை எண்ணி நோகவே மனம் துணியும், தப்பத் துணியாது. அப்படி நாம் வாழ்ந்து பழகி வருகிறோம்.

இந்த லட்சணத்தில் பெருங்கடலில் சகல வசதிகளுடன் ஒரு படகைக் கொடுத்து கூப்பிடு தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு தீவுக்கு போகச் சொன்னால் என்னாகும்? கேட்ட மாத்திரத்திலேயே செத்து விடுவார்கள் பலர். பெரும்பாலானவர்கள் சொல்வது எனக்கு நீச்சல் தெரியாது என்பதாக இருக்கும். பலருக்கு இரண்டு கயிறுகளை முடிச்சுப் போட்டு உறுதியாக சேர்க்கக் கூட தெரியாது. ஒரு பொருளை பாதுகாப்பாக பேக் செய்யத் தெரியாதவர்கள் பலர். வீட்டில் பியூஸ் போய் அதைப் போடக் கூட அஞ்சி மின்வேலைக்காரரை எதிர்பார்த்திருப்பவர்கள் பலர். சிறு வேலைகளுக்கும் கூட, ஒரே ஒரு நட்டை இறுக்குவதற்குக் கூட அதற்கு ஒரு ஆளைத் தேடுபவர்கள் ஏராளம். எவ்வளவோ நேரம் இருந்தும் சிறு செயல்களைக் கூட முயற்சிக்காமல், ‘நூறு ரூபாய் கொடுத்தால் இதைச் செய்ய ஆளிருக்கிறது, நம் கையில் ஏன் கிரீஸ் கறையுடன் போராட வேண்டும்’ என்ற மனப்பாங்குடன் பெரும்பாலானவர்கள் உள்ளனர்.

மரம் ஏறுவது, நீச்சல், கயிறு கட்டி ஏறுவது, முடிச்சுப் போடுதல், மின்சாரம் பற்றிய நடைமுறைக் கல்வி போன்ற அத்தியாவசியமான விடயங்களில் பலருக்கு அறிவு கிடையாது. சொல்லப் போனால் தீயணைக்கும் வீரர்களுக்கு அளிக்கப்படும் பயிற்சிகளில் குறைந்த பட்சமாவது கல்வி பயிலும் மாணவர்களுக்கும் தரப்படுவது சிறந்தது. அதுதான் வாழ்க்கைக் கல்வி என்றாகும்.

நம்மைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை. நம் கல்வி முறையும் வாழ்க்கை முறையும் அப்படி அமைந்து விட்டிருக்கின்றன.

19/08/2012

தனியார் தவறுகளுக்கு மக்கள் பணத்தைச் செலவிடும் அரசு.

Filed under: செய்தி விமர்சனம்,பொது — கிருமி @ 11:38 முப

ஓட்டப்பிடாரம், ஆக. 14: தூத்துக்குடி மாவட்டம், ஓட்டப்பிடாரம் அருகே தனியார் அனல் மின் நிலையத்தில் செவ்வாய்க்கிழமை ஏற்பட்ட தீ விபத்தில், 4 தொழிலாளர்கள் உயிரிழந்தனர். 5 பேருக்கு பலத்த காயம் ஏற்பட்டது. இறந்தவர்களின் குடும்பங்களுக்கு தலா ரூ.1 லட்சமும், பலத்த காயம் அடைந்தவர்களுக்கு தலா ரூ.25 ஆயிரமும், சாதாரண காயம் அடைந்தவர்களுக்கு ரூ.10 ஆயிரமும் முதல்வரின் பொது நிவாரண நிதியில் இருந்து வழங்க உத்தரவிட்டுள்ளதாகமுதல்வர் ஜெயலலிதா தெரிவித்துள்ளார்.

சில கேள்விகள்.

விபத்துகளில் பாதிக்கப்பட்டோருக்கும் அவர்கள் குடும்பத்தினருக்கும் பண உதவி வழங்குவதை மனிதாபிமானமுள்ள எவரும் தவறென்று சொல்ல இயலாது.

ஆனால், ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் ஏற்படும் விபத்துக்கு அந்த தனியார் நிறுவனம் தானே பொறுப்பேற்க வேண்டும், அது தானே நடைமுறை, சட்டம்? விபத்துக்கு எந்திரக்கோளாறு காரணமா, மனிதத்தவறு காரணமா, சதி காரணமா, கவனக்குறைவு காரணமா என்றெல்லாம் ஆய்ந்து பார்க்கவேண்டாமா? அது அந்த தனியார் நிறுவனத்தின் தவறு என்றால் அரசினால் வழங்கப்பட்ட அந்த தொகை தனியார் நிறுவனத்திடம் அல்லவா வசூலிக்கப்பட வேண்டும்? அதாவது அரசு வழங்கும் உடனடி நிவாரணத்தொகையை அந்த நிறுவனம் பின்பு அரசுக்கு திரும்ப செலுத்துமாறு விதிமுறை ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டுமே?

இது போன்ற விபத்துகளில் செய்தி வரும்போதே உதவித்தொகை வழங்கப்பட்டது என்ற செய்தியும் வருவது ஏன்?
மக்களிடம் நல்ல பெயர் எடுக்க வேண்டும் என்ற அரசுத்தலைமையின் ஆர்வம் மட்டுமே இதற்கு காரணமாக இருக்க முடியும். ஆனால் மக்களிடம் நல்ல பெயர் எடுக்க மக்கள் பணத்தை தனியாரின் தவறுகளை ஈடு செய்ய அரசு தயங்குவதே இல்லை. மக்களிடன் நற்பெயர் ஈட்ட தனியாரின் தவறுகளை பூசி மெழுக அரசு தயங்குவதில்லை.

இந்த நிலையில், வேலை வாங்கும் எந்த நிர்வாகமும் “அரசு ஒரு லட்சம் தந்து விட்டது, நானும் ஒரு லட்சம் தருகிறேன், வாயை மூடிக்கொண்டு போ” என்று சொல்லும். சாதாரணமாக இம்மாதிரி தொழிலாளிகள் மாதமொன்றுக்கு ஐந்தாயிரம் முதல் பத்தாயிரம் வரை ஈட்டுகிறார்கள். இந்த ஓரிரு லட்சம் என்பது அவர்களின் இரண்டு அல்லது மூன்று வருட சம்பாத்தியம், அவ்வளவு தான். இந்தப்பணம் அவர்களின் ஈமச்செலவு, கடன் தீர்க்க என்று செலவாகி ஓரிரு மாதங்களில் குடும்பம் வறுமையில் வாடும். அவர்களை நம்பி இருக்கும் குடும்பத்தின் கதி?

இம்மாதிரி விபத்துகளுக்கு பின் என்றாவது விபத்துக்கு காரணமானவர்களுக்கு தண்டனை வழங்கப்பட்டது என்றோ, அந்த நிறுவனத்தின் உரிமம் ரத்து செய்யப்பட்டது என்றோ செய்தி வந்திருக்கிறதா? வராது. தனியாரின் தவறுகளுக்கு பொறுப்பேற்பது போல் நட்ட ஈடு வழங்கும் அரசுகளிடம் அப்படிப்பட்ட நடவடிக்கைகளை எதிர்பார்க்கத்தான் இயலுமா?

14/08/2012

தமிழக அரசு இணைய தளங்கள் தனியார் கையில்!

டி.என்.பி.எஸ்.சி. இணையதளம் முழுவதும் ஆங்கிலத்திலேயே இருக்கிறதே. சரி தமிழ் வடிவம் என்று உள்ளதே அதை சொடுக்குவோம் என்று சொடுக்கினால் http://www.concerninfotech.com/tnpsc/tamilversion/index.html என்று ஏதோ ஒரு தனியார் நிறுவனத்தின் தளத்தின் (ஹோஸ்டிங்) கணக்கிலுள்ள ஒரு ஃபோல்டருக்கு செல்கிறது. தமிழ் தளம் முழுவதும் அந்த தனியார் நிறுவனத்தின் வெப்முகவரியிலிருந்தே இயங்குகிறது. இதை விட கேவலம் என்ன இருக்க முடியும்?

தளத்தை தனியார் தான் நிர்வாகம் செய்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. இவ்வளவு பெரிய அரசு இயந்திரம் இருந்தென்ன பயன், அரசின் முக்கியமான இணையதளங்களைக் கூட அரசினால் பராமரிக்க இயலவில்லை, வெட்கக்கேடு.

அனைத்து அதிகாரபூர்வமான இணையதளங்களையும் நடுவண் அரசின் நேஷனல் இன்ஃபர்மேட்டிக்ஸ் மையம் தான் பராமரித்து வருவதாக இதுவரை எண்ணியிருந்தேன். ஆனால் நிலை அதுவல்ல போலும்.

இப்படி தனியாரிடம் இணையதளங்களை விட்டு வைத்தால் எவ்வளவோ தகவல் திருட்டுகள் நடக்க வாய்ப்பிருக்கிறது.
ஒரு சிறு உதாரணம். சுமார் 12 லட்சம் பேர் குரூப் 4 தேர்வு எழுதினார்கள், அவர்களின் முழு முகவரி, மின்னஞ்சல் முகவரி அனைத்தும் இம்மி பிசகாமல் எடுத்து அந்த தகவல்தொகுப்பை (data) விற்கலாம். மேலும் இந்த விவரங்கள் துல்லியமானவை. இந்த முகவரிகள் எத்தனையோ பேருக்கு பயன்படும். தேர்வுகளுக்கு பயிற்சி அளிக்கும் புற்றீசல் பயிற்சிப்பள்ளிகளுக்கு இவை அல்வா போல.

வேலையற்ற பட்டதாரிகளை இனங்கண்டு டி.என்.பி.எஸ்.சி. தரகர்கள் போல யாராவது அவர்களை அணுகி பேரம் பேசி ஏமாற்றவும் கூட இது பயன்படும். காலம் கடந்த பின் தான் நம் அரசுகளுக்கு அறிவு வரும் போல.

டி.என்.பி.எஸ்.சி முறைகேடுகள்

Filed under: பொது — கிருமி @ 12:53 பிப

http://www.dinamani.com/edition/story.aspx?&SectionName=Editorial&artid=644083&SectionID=132&MainSectionID=132&SEO=&Title=

// வினாத்தாள் தயாரிப்போரை சில மணி நேரங்களுக்கு முன்னதாகத் தேர்வாணையத்துக்கு வரச் செய்து, வழக்கத்தைவிட மூன்று மடங்கு அதிகமான கேள்விகளைத் தயாரித்து, கடைசி ஒரு மணி நேரத்தில் வேறொரு குழு அந்தக் கேள்விகளையும் வடிகட்டி, சரியாக 100 மதிப்பெண்களுக்கு நேர்ப்படுத்திய பின்னர், தேர்வுக்கு நடப்பதற்குப் பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்பாக இணையத்தின் மூலம் 114 மையங்களுக்கும் அனுப்பி வைப்பது மிகமிக எளிது. //

மிக எளிது போல் தோன்றும் இந்த செயலில் உள்ள சிக்கல்கள் என்ன?

டி.என்.பி.எஸ்.சி.யின் திட்டப்படி கேள்விகள் மொத்தம் 200, மதிப்பெண்கள் 300. ஒரு கேள்விக்கு ஒன்றரை மதிப்பெண் ஆகும். பொதுத்தமிழில் அல்லது ஆங்கிலத்திலிருந்து 100 கேள்விகளும் பொது அறிவு, கணிதம், அறிவியல் போன்றவற்றிலிருந்து 100 கேள்விகளும் இருக்கும்.

ஆக மொத்தம் 200 கேள்விகள் உடையது ஒரு வினாத்தாள், இது ஒரு புத்தக வடிவில் இருக்கும். சுமாராக 50 முதல் 70 பக்கம் வரை வரும். குரூப் 4 தேர்வின் வினாத்தாள் சுமார் 74 பக்கம் உடையது. எவ்வளவு நவீன போட்டோகாப்பி (ஜெராக்ஸ்) எந்திரம் வைத்து அடித்தாலும் அதை அச்சடிக்க எவ்வளவு நேரமாகும் என்று சிந்தியுங்கள். ஒரு தேர்வு மையத்தில் குறைந்தது 600 பேர் தேர்வெழுதுகின்றனர். பெரு நகரங்களில் ஆயிரக்கணக்கில் ஒரு மையத்தில் எழுதுவார்கள். அனைத்து மையங்களிலும் நகல் எந்திரத்தை தற்காலிகமாக ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். அதற்கு கண்டிப்பாக ஒரு மாற்று எந்திரம் (ஸ்பேர்) வேண்டும், தடையில்லா மின் வசதி ஏற்படுத்த வேண்டும். அதற்கான இணைய இணைப்பு போன்ற தொழில் நுட்ப வசதிகளை அந்த மையம் கொண்டிருக்க வேண்டும். உதாரணமாக பல இடங்களில் அரசுப் பள்ளிகளில், சிறிய ஊர்களில் கூட தேர்வு நடைபெறுகிறது. மின் தடை உள்ளிட்ட பல குறுக்கீடுகள் வரும்,

நிற்க. உண்மையில் கேள்வித்தாள்கள் எப்படி தயாரிக்கப்படுகின்றன என்று அந்த கேள்வித்தாள்களை சற்று ஊன்றிப் பார்த்தால் தெரிந்து விடும்.

என் கணிப்புப்படி…

பலர் கேள்வித்தாள்களை தயாரிக்கின்றனர். கேள்விகளைத் தயாரிக்கின்றனர்.
கேள்விகள் 200 கேள்விகள் கொண்ட தொகுப்பாக தொகுக்கப்படும். ஒவ்வொரு தொகுப்பும் ஒரு வினாத்தாள் தொகுப்பாகிறது. அவற்றுக்கு குறியீட்டு எண் (SSGY, ASIA, SFT2 என்று) வழங்கப்படுகிறது. இப்படி பற்பல தொகுப்புகள் இருக்கும். இவற்றில் ஏதாவது ஒன்று (ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில் அல்லது Random முறையில்) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு தேர்வுக்கு ஒரு சில நாட்கள் முன்னதாக இவை அனுப்பப்படுகின்றன.

இங்கு முறைகேடு எப்படி நடக்கும் என்று யோசியுங்கள்.

விடைத்தாள்களைத் தொகுப்பவர்களிடம் உறுதியாக அவற்றின் மற்றொரு பிரதி இருக்கும். என்னதான் 200 கேள்விகள் என்றாலும் அவற்றின் பெரும்பாலான கேள்விகளை (அல்லது விடைகளை) மனதில் பதித்துக் கொண்டு வீட்டுக்குச் சென்று ஒரு தொகுப்பினை அந்த ஊழியரால் எளிதில் உருவாக்கிட இயலும். இது போதாதா? மேலும் ஒரு குறிப்பிட்ட தேர்வுக்கு SSGY என்ற குறியீடு கொண்ட ஒரு வினாத்தாள் தொகுப்பு செல்கிறது என்ற தகவலானது அனுப்பப்படும் இடத்திலிருந்து ஒரு ஊழியரால் (அவர் கடை நிலை ஊழியராகவும் இருக்கலாம்) விடைத்தாள் தொகுத்தவருக்கு கடத்தப்படுவது ஒன்றே போதும். வினாக்களோ விடைகளோ கசிந்து விடும்.

அல்லது தினமணி குறிப்பிட்டபடி அச்சடிக்கும் இடத்திலிருந்து செல்போன் போன்ற சாதாரண கருவிகள் மூலம் நகல் எடுக்கப்பட்டோ கையால் எழுதப்பட்டோ கூட போகலாம். திருடுபவருக்கு ஆயிரம் வழிகள்.

இன்னொரு விடயம். கேள்விகள் பொதுவாக ஏற்கனவே நடந்த தேர்வுத் தொகுப்புகளிலிருந்தே பெருமளவு உருவப்படுகின்றன. இதை வைத்து தேர்வுக்கு பயிற்சி நடத்தும் மையங்களும், தேர்வுத்தாள் மற்றும் வினா விடைத் தொகுப்பை வெளியிடும் பதிப்பாளர்களும் அடிக்கும் கொள்ளை சொல்லி மாளாது.

இப்பதிப்பாளர்கள் வெளியிடும் வினா விடைத் தொகுப்பு புத்தகங்களில் இருக்கும் எழுத்து, பொருட் பிழைகளைப் பார்த்தால் படு கேவலமாக இருக்கும். சொந்தமாக டி.என்.பி.எஸ்.சி. கேள்விகளை புதிதாகத் தயாரித்தால் இக்கேடுகளுக்கு ஒரு முற்றுப் புள்ளி விழும்.

இதெல்லாம் இருக்கட்டும் கடந்த 07-07-2012 இல் நடந்த குரூப் 4 தேர்வு சுமார் 10700 பணியிடங்களுக்கானது. மேலும் இத்துடன் குரூப் 8 தேர்வுகளுக்கும் தேர்வு நடந்தது. 04-08-2012 அன்று CSSE-II தேர்வும் நடந்தது. அனைத்திலும் கண்டிப்பாக முறைகேடுகள் நடந்திருக்கிறது. ஆனால் வெளி வரவில்லை. இதையும் ரத்து செய்து விட்டு நடத்தினால் தான் சிறப்பு. குரூப் 2 தேர்வு மோசடியில் பிடிபட்டவர்களை விசாரித்தால் இதன் முன் நடந்த முறைகேடுகள் பற்றி தெரிய வராமல் இருக்காது. ஆனால் பழிக்கும் விமர்சனங்களுக்கும் பயந்து அரசு அவற்றை மூடி மறைக்க முயன்றால் அது தமிழக இளைஞர்களின் தீவினை என்று தான் நோக வேண்டும்.

அடுத்த பக்கம் »

வேர்ட்பிரஸ்.காம் இல் வலைப்பதிவு.

%d bloggers like this: